Groen Gips

Hier zit ik dan, verplichte rust… Met een groene laars, te zweten als geen ander.

In Santa Marta gaan we iedere avond met enkele vriendinnen lopen rond het voetbalveld. We willen namelijk de extra kerstkilootjes kwijt. En bij mij waren het niet alleen kerst- en nieuwjaarskilootjes, maar decemberkilootjes…

We lopen dagelijks van 18u30 tot 19u. Het is dan al donker en zo hebben we geen machistische pottenkijkers. Maar het veld ligt er maar slecht bij: geen gras, veel stenen en putten. Dus dat maakt het tegelijkertijd een beetje gevaarlijk. En dat heb ik nu ondervonden. Het begon juist goed te gaan, de eerste weken was het nogal lastig om te lopen: met die extra kilo´s en de omslag van koud naar heet klimaat. Ik liep nu terug een goed tempo en was niet meer zo moe na het joggen. Maar dan was er die put…

Ik sloeg mijn voet om, hoorde iets kraken en direct die helse pijn. Ik probeerde terug recht te krabbelen, maar het steunen op mijn rechtervoet was bijna niet te doen. Miriam en Adela kwamen direct ongerust kijken, ze probeerden mijn schoen af te trekken (zonder mijn veters open te doen) en dan kreeg ik de slappe lach van miserie. Uiteindelijk tussen hen twee naar huis gestrompeld en daar dan mijn schoen uitgedaan, resultaat: ferm gezwollen en blauwe voet. We hebben er dan ijs op gelegd en een dafalgan genomen tegen de pijn. Die nacht heb ik bijna niet geslapen.

Als ik vrijdag opstond was de pijn nog erger dan de avond voorheen en mijn voet nog meer gezwollen. Gelukkig was er een auto van de NGO ADES in Santa Marta die naar Sensuntepeque ging, de dichtsbijzijnde stad waar het kantoor van ADES ook is. Ik kon dus mee en moest zo niet met de bus. Eenmaal in ADES zeiden ze me dat Chico, de directeur, naar San Salvador zou gaan en dat ze me konden afzetten aan het ziekenhuis in Cojutepeque waar de Kortrijkse zusters werken. Maar de chauffeur en de rest van het personeel kenden blijkbaar de plannen van Chico niet, want hij moest helemaal die richting niet uit. Als ik al in de auto zat, meldde hij me op een heel simpele en koele manier dat ze me wel konden afzetten aan de bushalte. Dus ik mocht met gezwollen voet en veel pijn op mijn eentje een hele reis ondernemen… Niets aan te doen, op mijn tanden bijten maar.

Het was al een hele onderneming om die bus op te geraken: hoge trappen en niemand zo vriendelijk om mijn rugzak aan te pakken waar mijn toch wel zware laptop inzat. En dan eenmaal in Cojutepeque stond ik daar dan te blinken: geen taxi te bespeuren en op een kilometer van het ziekenhuis. Mijn GSM deed het niet om naar de zusters te bellen en te vragen of ze me kwamen halen. Dus ik al mankend naar het ziekenhuis. Als ik daar toekwam begon ik plots te wenen, meer van dulheid dan van pijn… Ik was ontgoocheld in de directeur van ADES die mij met de bus naar Cojutepeque gestuurd had in plaats van zijn personeel te ondersteunen…

Maar die tranen maakten wel dat er direct beweging kwam in het verzorgingsproces: foto´s, een injectie tegen de pijn, op consultatie bij de orthopedist. Diagnose: gewrichtsbanden gescheurd. Dus 3 weken gips aan mijn been, letterlijk en figuurlijk. Ik vroeg of hij er geen 2 weken kon van maken, maar het antwoord was: “We zijn hier niet op de markt waar je kan afdingen…” Het was wel een heel sympathieke dokter. Als hij gedaan had met mijn voet in het groene gips te steken, zei hij heel serieus: “Mag ik je een raad geven?” Ik natuurlijk heel benieuwd naar zijn goede raad. En dan zei hij: “Lak die nagels groen!!!”

Ik heb ook 3 weken ziekteverlof gekregen, maar we zien wel hoe lang ik het volhoud. Ik verveel me wel al een klein beetje.

De krukken zijn van die hoge tot onder de oksels. Maar amai, dat is nogal afzien. Ik heb 2 blauwe oksels en ontzie het me om die harde dingen onder mijn armen te steken. Als ik 3 weken zo moet rondlopen, heb ik zeker eeltplekken.

Ik wou foto´s nemen en die hier op mijn blog plaatsen. Maar mijn fototoestel doet het niet meer… Juist op het moment dat ik jullie didactisch materiaal wou laten zien. Maar ´t is dus een felgroen gips van aan mijn tenen tot onder de knie.

En mijn tenen zijn nog niet gelakt.

Gewoon wat groetjes.

Het leven in El Salvador gaat weer zijn gewone gangetje:

Tijdens de week terug gewoon werken, wat tot nu toe vooral voorbereiding van de werksessies met de leerkrachten van het kleuter- en lager onderwijs van Santa Marta rond curriculum, programma’s, didactiek en methodologie, evaluatie van het leerproces, etc.; die terug van start gaan vanaf volgende week. Maar we kregen ook bezoek van 3 Italiaanse psychologen die heel wat interessant materiaal meehadden voor het ondersteunen van het leren lezen en schrijven en de basis van wiskunde.

Ik ben ook terug gestart met lopen, van maandag tot donderdag iedere avond een half uur rondjes lopen rond het voetbalveld van Santa Marta samen met enkele collega’s. De kilootjes die ik in december bijgekomen ben, mogen terug afsmelten. En het is inderdaad zweten… de warmste maanden komen eraan (februari – april) en die zijn nu al goed voelbaar.

Tijdens de weekends is het dan genieten van het zelf kunnen koken, een filmpke meepikken, vrienden bezoeken, naar België bellen, een uitstap naar een rivier, naar de solden (maar niets meer gevonden)…

Mijn camera heb ik nog niet veel gebruikt, maar toch zet ik er enkele van de weinige foto’s 2010 bij.

Vergadering met leerkrachten

Mooie gezichtjes

Uitstap naar de rivier

Vrouwenklets en maïs

Dit weekend ging ik naar de familie in Morazán. Sinds kort was de maïsoogst binnengehaald. Alle kolven mooi gedroogd, dus nu kon het grote werk “ontgranen – afkolven” beginnen. Men kan het machinaal doen, maar voor een arme familie is dat te duur om zo´n machine te huren en men beweert ook dat er heel wat graan verloren gaat. Dus beter met de hand…

Maar eigenlijk is dat een heel sociale en leuke activiteit, en ook wel vooral een vrouwenactiviteit: iedereen gaat met een kom vol graankolven in een cirkel zitten en dan maar ontgranen. En ondertussen kletsen: herinneringen ophalen, verhalen vertellen, ook wel een beetje roddelen, plannen maken, grappen vertellen… De tijd vliegt als je daarmee bezig bent.

Sommige vrouwen ontgranen met een al afgekolfde maïskolf, maar je hebt daar een bepaalde techniek voor nodig, die ik dus nog niet heb. Het gevaar bij het ontgranen met de blote hand is blaren. En ik heb er grote blaren aan overgehouden op beide duimen. Jammergenoeg gebruik ik deze niet bij het werken, dus kan ik geen beroep doen op arbeidsongeschiktheid…

Maar tegen volgend weekend zullen mijn duimen wel genezen zijn en kan een tweede sessie vrouwenklets en maïs plaatsvinden. Hopelijk dan wel met foto, voor de documentatie hé.

Hier ben ik dan weer…

Het is geleden van eind november dat ik nog op mijn blog geschreven heb. Maar ik heb een super decembermaand achter de rug.

Vakantie in België!!!

Ik heb er enorm van genoten, leuk samenzijn met familie en vrienden, lekker eten, spelen in de sneeuw… Ik heb een super drukke agenda gehad, maar dat maakte het deste leuker.

Dus een grote merci aan iedereen, dankjewel voor de babbels, de hapjes, de uitstapjes… Ik heb mijn batterijen terug kunnen opladen en kan er dus terug een jaartje tegenaan.  Maar ik kijk al uit naar juli, want dan heb ik bezoek…

Voila, binnen enkele dagen mogen jullie terug tropische beelden verwachten. Mijn eerste bezoek aan een rivier zit er al op… rode schouders en wangen, want het zonnetje brandde redelijk straf.

Geniet van de sneeuw… Dikke zoenen

Vigilia en la UCA

16 november 1989 werden in de Universiteit Centraal-Amerika, UCA, 6 priester-docenten, hun huisvrouw en haar dochter vermoord. De docenten hadden jarenlang de waarheid gesproken, het volk gesteund en begeleid in hun strijd om mensenrechten, de studenten doen reflexioneren over de onrechtvaardige situatie in het land. De personen met economische, politieke en militaire macht hadden schrik van hen, want ze schudden het volk wakker met de waarheid en dat zou hun paradijselijk leven kunnen aantasten. Dus beslisten ze om ze met de grond gelijk te maken. In de nacht van 16 november 1989, drongen een aantal gewapende mensen binnen in het huis van de priesters dat binnen de UCA ligt en schoten ze gewetenloos dood.

20 jaar later wordt deze gruwelijke gebeurtenis nog altijd herdacht. Men tracht de ideeën en idealen van deze personen op die manier levend te houden. Jaarlijks organiseert de UCA het weekend rond de 16de november een “Vigilia”, een “Nachtwake”:

Zaterdag van vroeg in de ochtend zijn er tientallen sociale groepen die zouttapijten maken op de wegen binnen de universiteit. Om 18u begint een fakkeltocht in en rond de universiteit; en ook al is de afstand niet zodanig groot, maar door het grote aantal mensen die meewandelen, duurt die meer dan 2 uur. Rond 20u15, als iedereen op het grote grasplein van de universiteit is gearriveerd, begint een mis ter nagedachtenis van de 6 priesters, de vrouw en haar dochter. Men spreekt er over de onrechtvaardigheid van toen, maar ook van nu, en dat de mensen niet mogen inslapen, dat de strijd voor mensenrechten moet blijven bestaan. En na de mis, ongeveer rond 22u, begint de nacht vol muziek: men nodigt verschillende groepen uit die hun muziek komen brengen, muziek met een sociale boodschap, muziek voor en door het volk van El Salvador en heel Latijns-Amerika. Tot ongeveer 5u ´s morgens gaat het feest door.

En deze gebeurtenis had zaterdag plaats, ik kon en mocht die niet verliezen. Het was ongelofelijk mooi, en de sfeer is onbeschrijfelijk: duizenden jonge en oude mensen, van over heel de wereld, die komen meevieren en herdenken… Mensen die de burgeroorlog meegemaakt hebben, anderen niet, maar allen bewust van het onrecht die er plaatsvond en nog steeds plaatsvindt in El Salvador, Latijns-Amerika en heel de wereld. Er waaide een wind van hoop door de UCA…

En nu enkele sfeerbeelden:

zouttapijt, onder andere gemaakt door mijn vriendin Marta

De fakkeltocht door en rond de UCA

Meer dan 50 priester die dienden tijdens de openluchtmis

Groep "Horizonte" die kwam optreden, een muziekgroep van El Salvador, La Libertad

Foto´s van de ravage door de orkaan Ida

El Salvador is terug aan het opstaan, maar met veel wonden. De honderden doden werden reeds begraven. De opkuis is begonnen, maar ook nog steeds de zoektocht naar vermisten. Veel hoop op leven voor hen is er niet meer.

De regering is druk bezig fondsen te verslepen van de verschillende ministeries voor de heropbouw van de getroffen bieden, ook komt internationale hulp gestadig binnen. Maar vooral de solidariteit onder de bevolking is redelijk groot: inzamelacties van voedsel, kledij, matrassen. Wel is de vraag tot wanneer. De getroffen mensen leven nu in opvangcentra: scholen, gemeentehuizen, sportcomplexen… Tot nu toe is het nieuws dagelijks te volgen op radio en televisie, maar eenmaal dat stopt, vrees ik dat ook de hulp zal stoppen. En de slachtoffers hebben niet direct een oplossing voor ogen: tot wanneer zullen ze in opvangcentra leven? Zullen ze een lapje grond en bouwmateriaal krijgen en wanneer? Tot wanneer zal er voedsel voorzien worden in de opvangcentra?

Maar er zijn ook andere zorgen: Meer dan 40% van de oogst van frijoles (bruine bonen) is op nationaal vlak verwoest, en dat is het basisvoedsel van de meerderheid van de bevolking. De prijzen zullen voelbaar stijgen in de komende maanden. Door de doorgang van Ida, zijn er heel wat plassen, poelen, beken; en dat zijn bronnen voor muggen en dat kan tot gevolg hebben een “Dengue-plaag”, vergelijkbaar met malaria. De laatste weken was er terug een opflakkering van de mexicaanse griep, en door het bijeenbrengen van veel mensen en kleine ruimtes kan het zijn dat de epidemie moeilijker te controleren is. Sinds gisteren waait er een noorderwind door het land, de temperaturen merkelijk lager, men voorspelt problemen van de luchtwegen, vooral bij de bevolking die nu weinig weerstand kan bieden door de situatie waarin ze momenteel wonen.

Maar waar ik woon en werk is iedereen gespaard gebleven van de miserie. Dinsdag reisde ik in bus van San Miguel tot Sensuntepeque en passeerde langs het meest getroffen gebied. Mijn mond viel open van verbazing: de ravage live zien is toch nog heel wat anders dan op foto in de krant of op TV. Een stuk van de autostrade, ongeveer 2 kilometer lang, was in één richting volledig afgesloten, want de bergflank was letterlijk naar beneden gekomen. Van asfalt was er niets meer te zien, maar een halve meter modder en steenbrokken bedolven de baanvakken. De rotsbrokken zijn grote ronde stenen van zeker een meter diameter. Als een lawine van modder en zo´n rotsblokken naar beneden komt, dan kan je je niet redden, je kan je niet verstoppen achter bomen, muren… want alles wordt letterlijk meegesleept. Ik was enorm onder de indruk. Volgens mij is het een wonder dat er in die streek overlevenden zijn.

En nu enkele foto´s:

lawine van rotsbrokken en modder

de opkuis kan beginnen

Maar met mij alles ok, dus geen zorgen…

Ida op bezoek

Hallo allen,
 
Merci voor de bezorgde mailtjes, maar met mij gaat alles goed. Het zonnetje is ons deze morgen komen wekken, samen met blij vogelgefluit… En dat mocht wel na de laatste dagen Ida op bezoek…
Ik ben wel niet kunnen gaan werken vandaag, want de wegen waar ik moet passeren, zijn nog niet open en het alarm staat er nog op oranje: nog aardverschuivingen door de te natte grond. Dus tegen morgen zak ik dan af naar het werk en vandaag werk ik gewoon thuis, bij een vriendin.
Ik belde wel met collega´s om te vragen hoe de situatie eruit ziet in Santa Marta en buiten één grote slijkboel op straat valt het al bij al nog goed mee. Het dorp zelf is gespaard gebleven, de weg ernaartoe: veel modder, zonder 4×4 geen doorgang, weggegleden bomen…
De streken San Vicente en San Salvador zijn er veel erger aan toe: een honderdtal doden en duizenden mensen dakloos. En in San Salvador zijn het altijd dezelfde. Er is een sloppenwijk juist voor het binnenkomen van San Salvador die me iedere keer doet slikken als ik passeer van alle miserie die er te zien is, en die ligt nu letterlijk plat. Het zijn altijd dezelfden die mega veel pech hebben. Hopelijk doet de nieuwe regering er structureel iets aan. Niet gewoon een beetje oplappen met elk 2 meter plastiek geven, maar duurzame oplossingen.
 
Als ik meer weet, dan zet ik nog meer op de blog
Dikke zoen en merci voor de zorgen…
Annelies

Een weekendje op stap

Vorig weekend hadden we ook hier een verlengd weekend, een extra dagje vakantie met de 2de november. En ik had er al een tijdje naar uitgekeken, want er stond een weekendje stappen op het programma.

We zouden samen met een vriendin, Marta, een auto huren en El Salvador verkennen. En dat hebben we dan ook gedaan…

Onze metgezel: een rode Hyundai

onze blitse car...

 

Zaterdag vertrokken we naar de zee, de kust “El Tunco” of “Het Zwijn”. We hebben er geen zwijnen noch varkens gezien, alleen maar golven, strand, veel zon, ook wel efkes donkere wolken en regen, vele blije gezichten… Het was puur genieten, wandelen over het strand, een frisse duik, in de hangmat luieren, lekkere tropische vis eten, een frisdrank van watermeloen…

El Tunco, strand aan de Stille Oceaan

El Tunco bij zonsondergang

 

Zondag deden we de “Ruta de Surf”, de route langs de bekende surfstranden, een 40-tal kilometer langs de Salvadoriaanse kust. Een heel rustige weg met enorm mooie uitzichten, en 7 lange tunnels. Het surfstrand paalt namelijk aan een rotslijn.

Na de “Ruta de Surf” volgde de “Ruta de las Flores”, een route door de departamenten Sonsonate en Ahuachapán. Het is een koffiestreek, koel en fris in de bergen. Doordat het er redelijk veel regent, het er frisser is, zijn er heel wat bloemen te bewonderen langs de weg. Er zijn ook verschillende pitoreske dorpjes te bewonderen. Het eerste dorpje op onze weg was Juayua, waar ze elke zondag een gastronomisch festival organiseren. Op het kerkplein staan er wel 40 kraampjes met lekkers naar ieders smaak. Je kan kiezen waar eten te kopen en dan een plaatsje zoeken aan één van de vele tafeltjes op de markt. Daarna vertrokken we naar Ataco, ook een heel mooi dorpje de bergen in, nog authentiek in zijn koloniale stijl. Veel toeristen komen hier op zondag een koffietje drinken, souvenierswinkeltjes bezoeken, door de straten wandelen. En dat deden wij dus ook. Rond 15u begon het te regenen, dus was het koffietijd voor ons. En na ons koffietje zakten we af naar een lagergelegen dorpje “Apaneca”, waar we zouden overnachten. Zondag hebben we van dat dorpje helemaal niets meer gezien, want het regende pijpenstelen. Dus in ons kamer, type bed and breakfast, wat gelezen en redelijk vroeg in ons bed. Ik vond het nogal koud daar, ben geen lage temperaturen meer gewoon.

Ik tussen de koffieplantages

Marta

mmmm, kip op de barbecue in Juayua

Het pitoreske Ataco

Maandagmorgen verkenden we Apaneca en het is een dorpje om van te dromen: heel rustig, genietend tussen de heuvels beplant met koffiestruiken.

Na een koffietje op de markt vertrokken we met de auto richting San Salvador, maar we stopten nog in twee mooie stadjes Izalco en Nahuizalco, waar er heel mooie kerkjes te bewonderen zijn. Er was veel volk op de been, iedereen richting kerkhof. Tegen 13u30 moesten we, met pijn in het hart, de auto terug inleveren en daarna de busrit tot thuis.

Apaneca, ontwakend

Het kerkje van Izalco

 

We hebben ervan genoten… ´t Was een prachtig weekend!!!

Een bewogen nachtje

Gisterenavond zou ik vroeg in mijn bed kruipen, want op maandag moet ik steeds heel vroeg opstaan (4u30) om op tijd te komen op mijn werk. Rond 9u30 was ik bijna klaar om te gaan slapen. Maar plots zag ik in een hoekje van mijn kamer een dikke, grote, zwarte schorpioen… Ik kreeg het plots heel erg warm. En nu?

Zoals altijd zit iedereen al tegen 8u in zijn bed. Niña Julia in onderbroek om hulp roepen? Of zelf dapper zijn en die schorpioen doden. Ik deed mijn schoenen terug aan en pakte een andere schoen om dat lelijk beest in stukken te hakken. Ik ademde eens diep in en… IN DE AANVAL!!! Het beest was niet van plan om direct dood te gaan, ging op de loop. Maar met mijn schoenen aan, was ik voorbereid en landde mijn voet erop: krak-krak-krak!!! Een plat beest in mijn kamer. Ik probeerde het met de schoen in mijn hand buiten te vegen, en plots was de dode schorpioen in het donker verdwenen. Ik heb nog gezocht om zeker te zijn dat hij buiten was en ver van mijn deur, maar heb geen schorpioen meer gevonden.

Een beetje nerveus kroop ik in mijn bed, na alle hoeken en kantjes gecontroleerd te hebben. En ook al was het een frisse avond, stak ik de ventilator aan om bewegende dieren op afstand te houden. Ik was bijna in slaap aan het dommelen als ik een raar geluid in mijn kamer hoorde. Even denken en dan kon ik het geluid thuisbrengen: een vleermuis in mijn kamer, als zot aan het rondvliegen. Ik dacht direct aan wat verschillende mensen in België zeggen: “als een vleermuis in je haar terecht komt, dan blijft hij plakken en is de enige oplossing, je haar afknippen!” Oei-oei-oei… Waarom moet zo´n beest juist in mijn kamer terecht komen. En de schakelaar van het licht is aan de andere kant van de kamer. Ik mijn laken rond mijn hoofd gebonden en rap naar de andere kant van de kamer gelopen om het licht aan te doen. Geen vleermuis te zien, noch te horen. Misschien was hij al terug ontsnapt via het raam dat hij binnengekomen was. Terug alle hoeken en kantjes van de kamer onderzocht. En terug in mijn bed, maar mijn hoofd volledig onder de lakens. Na 5 minuten hetzelfde vreemde geluid van vleermuisvleugels. Van onder de lakens en met mijn zaklamp in de kamer geschenen, en ja… duidelijk een wanhopige vleermuis. Terug het laken boven mijn hoofd, richting schakelaar, licht aan, deur open en hopen dat dat beest de deuropening zou vinden. En dat was vlug gebeurd. Ik besloot om het raam volledig dicht te doen… Ik wou geen dieren meer op bezoek krijgen.

Uiteindelijk in mijn bed en in een diepe slaap.

En enkele uurtjes later: “Annelies, Annelies… Ben je wakker?” Antonio, een huisgenoot aan de deur. Wat zou er aan de hand zijn. Ik terug uit mijn bed, het licht aan, de deur open… Juan, mijn collega, was komen aankloppen bij ons, zijn schoonzus was ernstig ziek en moest in spoed naar het ziekenhuis gebracht worden. En de auto van ADES, de NGO waarvoor ik werk, stond bij ons geparkeerd en die zou ik vandaag tot Sensuntepeque meebrengen. Dus, daar kwam de vraag: zou ik Vicenta naar het ziekenhuis kunnen brengen? Ik sprong in mijn kleren en ging samen met Juan, Vicenta en haar mama op weg. Het was 12u ´s nachts, tegen 1u waren we op spoed. Ze waren daar nog niet echt gehaast om te helpen. Uiteindelijk besloten ze om haar op te nemen, diagnose “mogelijke apendicitis”. En Juan en ik terug naar Santa Marta. Eerst nog op zoek naar diesel, en dan de weg terug richting bed. Tegen 3u zat ik terug in mijn bed en om 6u20 ging mijn wekker af…

Ik heb slapers in mijn ogen…

Trouw en Troubles

Vorige week zaterdag was er de burgelijke trouw van Carlo en Sarita. Carlo kwam in december 2007 samen met de groep Amor y Verdad enkele kerstconcerten verzorgen in België om geld in te zamelen voor het hospitaal van de Kortrijkse zusters in Cojutepeque, El Salvador. Sindsdien zijn we heel goede vrienden. En nu werd ik door hem gevraagd om zijn getuige te zijn op zijn burgelijke trouw.

Het was een heel mooi en gezellig feestje, intieme kring, enkel de dichte familie en de 2 getuigen. Het feestje ging door in het huis van een tante en er was een erg lekker buffet.

De trouw zelf werd ter plaatse gedaan door een notaris. Maar ik vond het eerlijk gezegd geen mooie speech die hij gaf, niet iets om nog jaren over te dromen en bij elke herinnering te glimlachen. Hij wou niet droog de acte voorlezen, dus begon hij te speechen. Maar zijn speech bestond uit:

1. De geschiedenis van de scheiding: vanaf wanneer en voor wie legaal in El Salvador.
2. De rechten van de personen binnen het huwelijk.
3. Een hele preek rond het niet kunnen van het huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht. Het is tegen de Bijbel en volgens hem moet het Salvadoriaanse parlement een wet stemmen die dat huwelijk VERBIEDT!!!

Ze waren nog niet getrouwd en hij sprak al over de scheiding… Ik dacht echt wel dat het man en vrouw waren die voor hem zaten? Waarom dan die preek over homo´s? En het ging toch over een burgelijk huwelijk? Waar is de scheiding tussen kerk, staat en recht?

Maar het belangrijkste is dat Carlo en Sarita straalden van geluk, dat ze getrouwd zijn en blinken van liefde, dat iedereen heel content en blij was. En met een glazeke schuimwijn vergaten we allemaal de mooie speech van meneer notaris.

Carlo en Sarita, pas getrouwd en óvergelukkig

 

De trouwers en de getuigen

 

En dan de troubles:

Gisteren was ik chauffeur in San Salvador. Met de pick-up van ADES, Salvadoriaanse partnerorganisatie waarvoor ik werk, reed ik gisteren heel de dag rond om:

1. Juan, een collega naar de Amerikaanse Ambassade te brengen en terug zodat hij een visum kon solliciteren.
2. Nora en Hermenegilda afhalen van het internationaal busstation, ze hadden net een uitwikkelingsweek in Guatemala achter de rug.
3. Naar een hospitaal in een randstad van San Salvador om materiaal te gaan ophalen.
4. En naar de andere kant van de stad om een kast te gaan ophalen.

Dus een druk programma, en al van 5u ´s morgens onderweg. Woensdag was ik ook heel vroeg moeten opstaan, 3u15, om op tijd te kunnen zijn voor een vergadering in het Ministerie van Onderwijs. Dus ik was een beetje moe. Maar dat is geen uitvlucht voor wat er me is overkomen. Wanneer ik Juan al terug had opgehaald, gingen we naar het internationaal busstation om Nora en Hermemegilda op te wachten. Het was ongelofelijk warm en er was enkel parking in de blakende zon (middaguur). We hadden eerst alle ramen opengezet om wat verluchting te voelen, maar het bleek toch te heet. Dus stapten we uit, we deden alle ramen dicht. Juan was al onder een boompje gaan zitten en ik sloot ALLE deuren. En ging naast hem zitten. Plotseling kreeg ik het nog warmer dan dat ik het al had, want ik realiseerde me dat ik de sleutels in het contact had laten zitten…

Ik zie het gezicht al van mijn moeke: ” ´t Is weer niet te verwonderen dat Lies dat moet overkomen, typisch iets voor haar!” En eerlijk gezegd, dacht ik net hetzelfde.

Amai ik voelde me ambetant!!! Het is 2 uur in auto van Sensuntepeque tot San Salvador om de reservesleutels de brengen. De mensen van ADES werken allemaal en de andere auto´s waren ook in gebruik en God weet waar… Gelukkig konden we een carwash-manneke strikken met een ijzerdraad en heeft hij na héééééél lang proberen in de blakende zon, het slot kunnen openkrijgen. Ik zie er dus redelijk rood uit, verbrande kaken en armen, van naast hem te staan kijken en hopen dat hij het slot zou openkrijgen.

Helaas kan ik voor de geïnteresseerden hier geen foto´s over laten zien, want ´k heb er geen.

Maar wonder boven wonder is het hem uiteindelijk gelukt… Een pak van mijn hart.

Ik denk dat ik een lange ketting koop om aan die sleutels te hangen en rond mijn nek te hangen, dus als ik uitstap dat ik gestrikt zit in die sleutels om dat niet te vergeten…