Een verplichte trip naar de US.
Ik heb vorig jaar een hele calvarietocht gelopen om een verblijfs- en werkvergunning te krijgen. Uiteindelijk had ik mijn residentiekaart te pakken begin november 2009 na 10 maanden over en weer geloop naar de Migratiedienst en ze was geldig tot 23 september 2010.
En dus moest ik nu stappen ondernemen: ofwel een verlenging aanvragen van mijn residentie, terug voor een jaar, ofwel het land verlaten en terug binnenkomen als toerist. In de migratiedienst raadden ze me de tweede optie aan: het is veel minder rompslomp, geen onnodige kosten en uiteindelijk toch nooit de kaart in ontvangst nemen, want het proces duurt een 6-tal maanden en ik verlaat het land binnen 3 maanden.
Dus een “verplicht” reisje… Maar het kwam net van pas, juist een paar stressweken achter de rug.
Er is een handelsakkoord tussen 4 Centraal-Amerikaanse landen, El Salvador, Honduras, Guatemala en Nicaragua. Dat maakt dat ze open grenzen hebben en dat je paspoort niet meer gestempeld wordt. Dus om een stempel in mijn paspoort te krijgen en dan terug legaal als toerist in het land te zijn voor de komende 90 dagen, moest ik dus buiten Centraal-Amerika reizen. De beslissing was rap gevallen: ik zou mijn tante en nonkel bezoeken in Florida, land van Mickey en krokodillen.
Ik heb noch krokodillen noch Mikey gezien, maar wel veel andere dingen.
Ik heb bijvoorbeeld wel dolfijnen gezien in de Golf van Mexico. Twee keer zijn we naar het strand gegaan. Ik heb leren vissen met een smijtnet en véél vis gevangen. ´t Was wel kleine vis, maar de meeuwen en zeereigers waren er verzot op.
Clearwater, Florida, Golf van Mexico
Paul aan het vissen met een smijtnet
Mijn eerste worp en direct prijs...
Een onbeschaamde zeereiger
Ook een fietstochtje, een shopdag, uren relax in het zwembad én enorm lekker gegeten, Paul, mijn nonkel is een schitterende kok!!! Het was dus één en al verwenweek.
Maar ik ben ook 3 dagen naar New York gegaan. Norma, zus van de Salvadoriaanse familie bij wie ik het weekend doorbreng, is in augustus 2008 illegaal naar de VS getrokken op zoek naar een betere toekomst. Ze woont op een uurtje trein van Manhattan, samen met haar partner en haar 10 maanden oude Axel; een pracht van een baby! In ieder geval is ze nog niet in het paradijs terechtgekomen: sinds 3 maanden werkloos, nog steeds schulden aan de mensensmokkelaar die haar geholpen heeft bij de tocht, wonen in één enkele kamer met man en kind, torenhoge huurprijs voor die kamer…
Wat een schattige baby Axel!!!
Axel Alejandro
Norma, mijn Salvadoriaans zusje in New York
En dus wou ik haar zo graag bezoeken en heb dat ook gedaan. Het was echt zo leuk en gezellig om haar terug te zien, haar familie te vertegenwoordigen (want niemand heeft een visum) en uren te kletsen, haar Axelito te verwennen, samen uit eten… Ik ben ook 1 dag naar NY-city getrokken en dat was enorm impressionant. Zo´n contrast: van de kleine huisjes, soms wel krotjes, in Santa Marta, naar superdeluxe wolkenkrabbers. Je voelt je zo klein tussen die gebouwen.
Zicht op New York City vanop The Empire State Building
De financiële buurt van New York, de achterkant van Wallstreet
Ik moet zeggen dat het een grotere cultuurshock was dan wanneer ik naar België ga op vakantie. Alles zo groots (wegen – huizen – gebouwen – auto´s), alles net, proper en blinkend, zo stil en rustig, zoveel producten in de supermarkt…
En voilá, nu terug aan het werk in Santa Marta. We hebben ondertussen een volle week stortregens achter de rug door twee orkanen die ons bezocht hebben, Mathew en Nicole… Alles wakkig, vochtig en kil; schimmel in de aanval en overal modder, modder en nog meer modder. Doordat El Salvador een heel poreuse grond heeft, zijn er verschillende aardverschuivingen, al enkele huizen onbewoonbaar en wegen onbereikbaar… Maar we leven met hoop dat het dit weekend droger wordt en dat de zon eindelijk gaat schijnen.
